Το κτήμα των 18 στρεμμάτων, στο οποίο βρίσκεται το σχολείο μας σήμερα, το αγόρασε το ΑτΠ  από την Αμερικανική Γεωργική Σχολή με την υποστήριξη της κοινωνίας της Θεσσαλονίκης και με μεγάλες δωρεές ανθρώπων που αναγνώρισαν το ανεκτίμητο έργο των εθελοντών του. Τι υπήρχε όμως εδώ παλιότερα και ποια είναι η ιστορία του συγκεκριμένου χώρου;

img_20161128_112319

Αναμνηστική μεταλλική πλάκα έξω από το Γραφείο της σημερινής προϊσταμένης του ΑτΠ

Στον χώρο του σχολείου μας παλαιότερα (1945 – 1966) λειτουργούσε Αγροτο-οικοκυρική Σχολή Κουακέρων. Κι ακόμα παλιότερα ήταν η Αμερικανική Γεωργική Σχολή της Θεσσαλονίκης, η οποία ιδρύθηκε το 1904.

1011757_10201650051162628_1651843661_n

1014052_10201650050962623_1775580542_n

Αναμνηστικές μαρμάρινες πλάκες έξω από το Γραφείο της σημερινής προϊσταμένηςτου ΑτΠ

Διαβάστε την ιστορία από τα αρχεία της Αμερικανικής Γεωργικής Σχολής της Θεσσαλονίκης:

«Ύστερα από 30 χρόνια ιεραποστολικής υπηρεσίας στα Βαλκάνια, ο διανοούμενος Αμερικανός εκπαιδευτής Δρ. John Henry House και η γυναίκα του, Susan Adeline, ίδρυσαν, το 1904, την Αμερικανική Γεωργική Σχολή στα προάστια της Θεσσαλονίκης. Οι πρώτοι μαθητές ήταν αγόρια, τα οποία είχαν ορφανέψει κατά τη διάρκεια εξεγέρσεων που σηματοδότησαν την πτώση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στην Ευρώπη.

Ο Δρ. House ήταν γνωστός ως «πρακτικός ιδεαλιστής» και πίστευε «στην εκπαίδευση όλου του ατόμου: στο μυαλό, στα χέρια και στη ψυχή». Πρακτική άσκηση σε καλλιέργειες φυτών και λαχανικών, αμπελώνες και δενδρόκηπους, ζωική παραγωγή και παραγωγή μεταξοσκωλήκων και σε βιομηχανικές δεξιότητες όπως η ξυλουργία, οι κατασκευές και η σιδηρουργία, εξόπλισαν τους αποφοίτους της Αμερικανικής Γεωργικής Σχολής ώστε να πετύχουν στη γεωργία και, εν καιρώ, να συμβάλλουν στην οικονομική ανάπτυξη της Ελλάδας.

Ταπεινές δωρεές κεφαλαίου και εξοπλισμού από ένα μικρό κύκλο υποστηρικτών στις Η.Π.Α., βοήθησαν το ίδρυμα να επιβιώσει στα πρώτα του χρόνια, καθώς υπήρξε μάρτυρας των δύο Βαλκανικών πολέμων, του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και των μαζικών μετακινήσεων πληθυσμών και προσφύγων από την Μικρά Ασία στην Ελλάδα.

Η δεκαετία του 1930, περίοδος επέκτασης των ακαδημαϊκών εγκαταστάσεων και εισαγωγής των τελευταίων γεωργικών καινοτομιών στην Ελλάδα, έδωσε τη θέση της στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και την Κατοχή, τον επακόλουθο Εμφύλιο Πόλεμο, αλλά και στις συνεχείς προσπάθειες, κατά τη διάρκεια των δεκαετιών που ακολούθησαν τον πόλεμο, για ανοικοδόμηση της ελληνικής γεωργίας και της γεωργικής εκπαίδευσης. Κατά το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα, της Σχολής ηγήθηκε ο Bruce M. Lansdale, ένας Αμερικανός εκπαιδευτικός, μηχανικός και φιλέλληνας, που μαζί με τη σύζυγό του Tad, είχε την αξιοθαύμαστη ικανότητα να επικοινωνεί και να εμπνέει κάθε λογής ανθρώπους.

Ορόσημα της εποχής εκείνης αποτελούν η εισαγωγή της μικτής εκπαίδευσης, τα μαθήματα βραχείας διάρκειας και η παροχή συμβουλευτικής επί τεχνικών θεμάτων προς τους αγρότες της περιοχής, η ενσωμάτωση των τεχνολογιών πληροφορίας στους χώρους της Σχολής και το εκπαιδευτικό αγρόκτημα, καθώς και τα προγράμματα «κατάρτισης εκπαιδευτών» σε διεθνές επίπεδο».

Πηγή: Η Αμερικανική Γεωργική Σχολή Θεσσαλονίκης – Η ιστορία

http://www.afs.edu.gr/%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1/

house%20photo%205

Επάνω: Ο Δρ. John Henry House (στο κέντρο) με μαθητές της Σχολής

Πηγή: http://ouranos.afs.edu.gr/dspace/handle/5000/496

housecable0011

Επάνω: Τηλεγράφημα παράκλησης για κάλυψη αναγκών σε φάρμακα και γεωργικά εργαλεία, 1945

Πηγή: http://ouranos.afs.edu.gr/dspace/handle/5000/953

bruce%20lansdale%2071

Επάνω: Ο Bruce M. Lansdale διδάσκει στην τάξη

πηγή: http://ouranos.afs.edu.gr/dspace/bitstream/5000/537/1/Bruce%20Lansdale%207.jpg

img_20161128_094458

img_20161128_094458

Επιγραφή στην αυλή του σχολείου μας.                                 

Ο Bruce M. Lansdale διετέλεσε Διευθυντής της Αμερικανικής Γεωργικής Σχολής το διάστημα 1955-1990.

girls%20school%20photo%2016

Φύτεμα δέντρων από της μαθήτριες της Αγροτο-οικοκυρικής Σχολής Κουακέρων το 1946.

Η πηγή της φωτογραφίας: Αμερικανική Γεωργική Σχολή Θεσσαλονίκης – Τα Ιστορικά Αρχεία

http://www.openarchives.gr/view/415546

1961-Κτίριο Κουακέρων σχολείου θηλέων (Εδώ είναι φέτος η τάξη μας):

girls%20school%20photo%2021

Η πηγή της φωτογραφίας: Αμερικανική Γεωργική Σχολή Θεσσαλονίκης – Τα Ιστορικά Αρχεία

http://ouranos.afs.edu.gr/dspace/handle/5000/353

Η τάξη μας σήμερα:

Δείτε τον στύλο. Έμεινε ίδιος!

dsc00116-%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b9%ce%b3%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%ae

Στη βάση του στύλου παλιά υπήρχε ένα πηγάδι. Από το πηγάδι αυτό έπαιρναν το νερό με μια αντλία!

img_20161128_094630

img_20161128_094700

Το σφραγισμένο πηγάδι στη βάση του στύλου, όπως είναι σήμερα!

Μια άλλη επιγραφή που βρίσκεται στην αυλή του σχολείου μας είναι η παρακάτω:

img_20161128_094821

Ας διαβάσουμε μερικές πληροφορίες για το ζεύγος Loch (Joice & Sidney Loch):

ΠΡΩΤΗ ΠΗΓΗ:

ΟΙ LOCH

Η Αυστραλέζα συγγραφέας και δημοσιογράφος Joice NanKivell ταξίδεψε στην Ευρώπη για να καλύψει τα γεγονότα του Α’ Παγκοσμίου πολέμου. Το 1919 παντρεύτηκε τον Σκωτσέζο δημοσιογράφο και συγγραφέα Sydney Loch και μαζί συνέχισαν να ταξιδεύουν και να διαμένουν σε διάφορες χώρες του κόσμου θέλοντας να προσφέρουν ανθρωπιστική βοήθεια (ανήκαν στη θρησκευτική ομάδα των Κουάκερων, ή Χριστιανών Φίλων). Σ’ ένα από τα ταξίδια τους πήγαν στη Θεσσαλονίκη και στη συνέχεια έφτασαν ως την Ουρανούπολη. Το 1928 αποφάσισαν να εγκατασταθούν, αρχικά στο νησάκι της Αμμουλιανής και ύστερα στον πύργο του Προσφορίου, ο οποίος τους γοήτευσε.

Οι γεροντότεροι κάτοικοι της περιοχής τους θυμούνται ακόμη και λένε ιστορίες για τη «Μαντάμ» και για τον Sydney που βοήθησαν στις δύσκολες εποχές μετά από το σεισμό του 1932. Για το πώς έτρεχαν όλες τις ώρες της ημέρας να μοιράσουν φάρμακα στους πρόσφυγες και τις νύχτες έπαιρναν τα φαναράκια τους και επισκέπτονταν τα σπίτια των ανθρώπων που είχαν ανάγκη. Η μεγάλη τους συμβολή ήταν στο θέμα των υφαντών, καθώς ο Loch έκανε σχέδια με βάση μοτίβα από τοιχογραφίες του Αγίου Ορους και περσικά χαλιά και η Joice έδειξε στις γυναίκες των Μικρασιατών προσφύγων, που ήταν ήδη έμπειρες στην ύφανση, πώς να βάφουν το μαλλί με φυσικά χρώματα. Και οι δυο πέθαναν στην Ουρανούπολη, ο Sydney το 1954 και η Joice το 1982, στα 95 της χρόνια.

Πηγή: http://www.dimosaristoteli.gr/gr/sights/prosforiou-tower

girls%20school%20photo%20141

Επάνω: Φωτογραφία μαθητριών της Αγροτο-οικοκυρικής Σχολής με τον Sydney Loch

Πηγή: http://ouranos.afs.edu.gr/dspace/handle/5000/16/simple-search?query=loch

ΔΕΥΤΕΡΗ ΠΗΓΗ:
Το 1923 το ζευγάρι στάλθηκε στην Θεσσαλονίκη  για να βοηθήσει τους Ελληνορθοδόξους πρόσφυγες της Μικρασίας. Την άνοιξη ο άνδρας της, ο Sidney, επισκέφθηκε το Άγιον Όρος. Εν τω μεταξύ, η Joice εξερεύνησε την Αμμουλιανή και τα άλλα απέναντι νησάκια. Το καλοκαίρι κατασκήνωσαν εκεί.
Η θεωρία του απέναντι Βυζαντινού πύργου γοήτεψε το ζευγάρι από την πρώτη στιγμή: ‘ένας τεράστιος πύργος, μυστικός, πανέμορφος, άσπρος, αχνολάμποντας μπλε στην  πανσέληνο, ή άσπρος βαμμένος με ροζ στο ηλιοβασίλεμα. Ένας φρουρός στα σύνορα του Αγίου Τόπου’. Από το 1927 ο πύργος έγινε το σπίτι τους.
 
Εδώ οι δύο σύζυγοι συνέχισαν τον φιλανθρωπικό τους έργο, προσφέροντας πολύ μεγάλη βοήθεια στο καινούργιο και πάμφτωχο χωριό των προσφύγων. Το χειμώνα ο Sidney εξαφανιζόταν στο Όρος για μήνες ολόκληρους. Από την άλλη πλευρά των συνόρων, η Joice μελετούσε τη μεγαλοπρέπεια ενός τοπίου που περιβαλλόταν από μία μυστική ατμόσφαιρα – μάλλον ακριβώς λόγω της αδυναμίας προσέγγισής του. Η σκούρα σιλουέτα του ακρωτηρίου έγινε ένα μέρος της καθημερινής ζωής της Αυστραλίδας. Κάθε πρωί η Joice έβλεπε τον ήλιο να βγαίνει πίσω από τους σκοτεινούς  πρόποδες του Άθωνα, ‘ρίχνοντας στον κόσμο γραμμές φωτός και σκιάς’.
Σιγά-σιγά ο πύργος έγινε μία ενδιάμεση στάση για τους επισκέπτες προς αλλά και από τον Άθωνα: αξιωματικούς, επιστήμονες, βοτανολόγους, συγγραφείς, αλλά και αγιορείτες μοναχούς. Ο καθένας περνούσε από τον πύργο, διηγούμενος  ιστορίες από έναν κόσμο του οποίου η Joice δεν είχε σωματική εμπειρία, αλλά του οποίου αισθανόταν αναπόσπαστο μέρος:
Το Άγιον Όρος με τους γενειοφόρους κατοίκους του, τους μοναχούς, τους ερημίτες, τους ζηλωτές μας γοήτευε. … Στο χωριό μας αισθανόμασταν μέρος του Άθωνα. Οι άνδρες εξαφανίζονται πέρα από τα σύνορά του για όλες τις εποχικές δουλειές. Μετά γυρίζουν με την ανταμοιβή τους: ντουλάπες, εικόνες, ρολόγια του παππoύ, φωτογραφίες της Ρωσικής βασιλικής οικογένειας, παλιούς χάρτες, μπακαλικά… Και οι πατέρες ερχόταν στο χωριό για ν’ αγοράσουν ή να ανταλλάξουν. Έφερναν ιερά αντικείμενα, παπούτσια, σταφίδες για τους ατέκνους … Μερικοί περνούσαν τη νύχτα στον πύργο, αφού ο Sidney δημιούργησε πολλές φιλίες στο Όρος. Μας μιλούσαν για θαύματα και παλιές παραδόσεις, για θαυμαστές θεραπείες, για σωτηρίες από μεγάλους  κινδύνους, για τις θαυματουργικές ιδιότητες διαφόρων εικόνων.
 
Κατά την διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου ο πύργος έμεινε άδειος. Η Joiceκαι ο Sidney ανέλαβαν αποστολή στη Ρουμανία και στην Μικρασία σαν απεσταλμένοι των συμμάχων. Έσωσαν πάνω από χίλιους Εβραίους και Πολωνούς από τα στρατόπεδα συγκεντρώσεως.
Ο Πύργος της Ουρανούπολης (Πύργος του Προσφορίου):

ΤΡΙΤΗ ΠΗΓΗ:

Οι πρόσφυγες που εγκαταστάθηκαν στην γύρο περιοχή με την ανταλλαγή των πληθυσμών το 1924 αντιμετώπισαν πολλές δυσκολίες.

Το 1928 ως μελή ανθρωπιστικών οργανώσεων εγκαταστάθηκαν στον πύργο ένα ζευγάρι αγγλικής και αυστραλιανής καταγωγής ο Sidney και η Joyce lock. Η προσφορά τους στη ζωή του τόπου ήταν πολύ σημαντική.

Η Joyce Lock έδειξε στις γυναίκες του χωριού πως να υφαίνουν χειροποίητα χαλιά από γιδότριχα σε σχέδια που έφτιαχνε ο σύζυγος της αντιγράφοντας αγιορείτικα και ανατολικά μοτίβα.

Για περισσότερα από 50 χρόνια πρόσφεραν μεγάλο κοινωνικό έργο στους κατοίκους της Ουρανούπολης , έγραψαν βιβλία και περιποιήθηκαν τον Πύργο.

Σήμερα μπορείτε να επισκεφτείτε τον Πύργο του Προσφορίου και να θαυμάσετε πολλά ευρήματα της αρχαιότητας από τις περιοχές του Άθωνα, της Ιερισσού, της Βαρβάρας, της Μεγάλης Παναγίας, του Παλαιοχωρίου, των Σιδηροκαυσιων και της Μονής ζυγού.

Πηγή: http://www.panorama-spa-hotel.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=51&Itemid=122&lang=el

(Σημείωση του δασκάλου:  Το ζεύγος έμεινε στις εγκαταστάσεις του σχολείου μας και βοήθησε τους πρόσφυγες μαθαίνοντάς τους την υφαντική τέχνη, για να τους βοηθήσουν να ζήσουν).

Υφαντό:

craft%2062-jpg1

Πηγή: http://ouranos.afs.edu.gr/dspace/handle/5000/225

girls%20school%20photo%20231

Φύτεμα δέντρων από τις μαθήτριες της Αγροτο-οικοκυρικής Σχολής Κουακέρων το 1946.

Η πηγή της φωτογραφίας: Αμερικανική Γεωργική Σχολή Θεσσαλονίκης – Τα Ιστορικά Αρχεία

http://ouranos.afs.edu.gr/dspace/handle/5000/321

girls%20school%20photo%2041

Στρώσιμο κρεβατιών από τις μαθήτριες της Αγροτο-οικοκυρικής Σχολής Κουακέρων το 1953.

Η πηγή της φωτογραφίας: Αμερικανική Γεωργική Σχολή Θεσσαλονίκης – Τα Ιστορικά Αρχεία

http://ouranos.afs.edu.gr/dspace/handle/5000/348

girls%20school%20photo%2071

Κατά την αποφοίτηση, παρουσίαση μιας τυπικής μέρας των μαθητριών της Αγροτο-οικοκυρικής Σχολής Κουακέρων το 1953.

Η πηγή της φωτογραφίας: Αμερικανική Γεωργική Σχολή Θεσσαλονίκης – Τα Ιστορικά Αρχεία

http://ouranos.afs.edu.gr/dspace/handle/5000/351

bruce%20lansdale%2021

 Ο Bruce Lansdale  (1925 – 2009):

Ευεργέτης του Ασύλου του Παιδιού.

Η πηγή της φωτογραφίας: Αμερικανική Γεωργική Σχολή Θεσσαλονίκης – Τα Ιστορικά Αρχεία

http://ouranos.afs.edu.gr/dspace/handle/5000/533

Φροντίδα κουνελιών από τις μαθήτριες της Αγροτο-οικοκυρικής Σχολής Κουακέρων .

Η πηγή της φωτογραφίας: Αμερικανική Γεωργική Σχολή Θεσσαλονίκης – Τα Ιστορικά Αρχεία

http://ouranos.afs.edu.gr/dspace/handle/5000/300

girls%20school%20photo%20491

Τελετή έναρξης μαθημάτων το 1949 (μαθήτριες της Αγροτο-οικοκυρικής Σχολής Κουακέρων) .

Η πηγή της φωτογραφίας: Αμερικανική Γεωργική Σχολή Θεσσαλονίκης – Τα Ιστορικά Αρχεία

http://ouranos.afs.edu.gr/dspace/handle/5000/336

girls%20school%20photo%20351

Η είσοδος της Σχολής και το υιοθετημένο βρέφος αριστερά στα 1947.

(Αγροτο-οικοκυρικής Σχολής Κουακέρων) .

Η πηγή της φωτογραφίας: Αμερικανική Γεωργική Σχολή Θεσσαλονίκης – Τα Ιστορικά Αρχεία

http://ouranos.afs.edu.gr/dspace/handle/5000/317